تصویر تو همیشه ترین بود

تنهایی را نمیتوانی از میان برداری..فاصله ها را شاید

دنیا زیادی کوچیکه ..آدما اگر نخوان هم بهم میرسن
ساعت ۱٢:٠٦ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٠ خرداد ۱۳٩٦  کلمات کلیدی:

یه  بنده خدایی یکسالی دنبالم  بود و هی پی ام  میداد و اصلنم عقب نمیکشید.هر چی بی محلی میکردم انگار نه انگار. تا اینکه یه  شب از سر بیکاری جوابشو  دادم  و اونم جواب داد و دو سه  روزی تو  وقتای بیکاری صحبت  کردیم  و چقد از خوبی هاش گفت و چقد آرووم  بود و محجوب و حرف شنو و خلاصه... روز چهارم  قرار شد همدیگه  رو ببینیم. یه  پسر مجرد با  قیافه  معمولی کارمند ایران خودرو مالک  یک عدد پراید و حقوق مکفی... خب... یه  قرار شام گذاشتیم ...بعد شام گفتیم  یه  دوری تو  شهر بزنیم  تا  یکم بیشتر حرف بزنیم ببینیم توش چه  بره .. تا  اینکه  بعد بعد یک  ربع زد کانال دو ... هی من حرف رو عوض میکردم هی برمیگشت  سر نقطه ی اول.. تا  اینکه موقع  خدافظی شد  و  به  خودم گفتم تو  زنگ بعدی جوابش میکنم. آقا  زنگ بعدی ایشون  مصادف شد با  تنها موندنش تو خونه  و  عوض شدن لحن صدا و هی " احتیاج  دارم بهت " ها و دیگه  قاطی کردم و گفتم برو  با  یکی عین خودت باش.. بماند که  تا  چند روز هی زنگ میزد و پیام  میداد . تا  اینکه  دیگه رسما پا پس کشید. گذشت  و  گذشت  تا  همین  پریروز..که  اتفاقی تو  مطب پیداش شد.. منم  به  روی خودم نیاوردم که  اصلا همچین کسی رو میشناسم  اونم خبر نداشت  من  کجا  کار میکنم. گفتم لابد تعقیبم  میکرده والا  اینهمه  مطب .. اینهمه  دکتر تو شهر هست... تا  اینکه  رفت  تو  اتاق و فهمیدم ایشون باجناق یه  اوشون  دیگه  هستن که  از سر اتفاق پاش به  اینجا  باز شده..... 

نمیدونم چرا اینارو نوشتم .....شاید چند روزه  که  هی به  خودم میگم خورشید هیچ  وقت  پشت ابر پنهون  نمیمونه.... شاید چون دنیا  کوچیکتر از این  حرفاس.. میگم  تا  یادم  بمونه خیلی چیزارو...حرافی خیلی هارو و متاسفانه هی داره  یه  چیزایی یادم  میاد ... 

آخرشم بخاطر خودم باید از یاد ببرم ... زندگی شده  یه  دایره  خیلی خیلی  بزرگ که  انگار از یه  جایی هی یه  چیزایی به  تکرار می افته  و خدا کنه  کاش یه  خبر جدیدی توش باشه... یا  این  دایره وا بده  و مسیر عوض شه کلا


 
وقتی چیزی نیست... خب نیست
ساعت ۱۱:۱۸ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٩ خرداد ۱۳٩٦  کلمات کلیدی:
 
صبح یه روز تعطیل
ساعت ٥:٢٦ ‎ق.ظ روز شنبه ۱۳ خرداد ۱۳٩٦  کلمات کلیدی: beauty and the beast

صب جمعه دراز به  دراز افتادم . هی بیدار میشم و هی میخوابم .چش وا  میکنم غم عالم  میریزه تو  دلم .اصلا آدم  صب جمعه نباید چش که  وا  میکنه بره سراغ فیسبوک و اگرم رفت نباید سرچ کنه بگرده  ببینه  دوستای قدیمی چه میکنن یا  زندگیشون چطوره.آدم  سالم  بعد یه  هفته کار مدام،  صب جمعه به  خودش و فکرش و زندگیش استراحت میده..نه که پاشه سرک بکشه تو زندگی مردم..والا .اونوقت میگن  چرا  آسایش نداریم.آسایش نداشتن یا بخاطر همین خودآزاری هاست  یا بخاطر شرایط جسمی که  بسته به  زن یا  مرد بودنش فرق میکنه. مال من؟ هر دو گزینه صحیح می باشد.

به  قول شاعر : باید دست  خودم را  بگیرم ببرم  خانه ... ... ... ....  من خسته ست.

.

بعدش: نشستم دیو و دلبر رو دیدم  تا  بشوره  ببره .. زندگیه  دیگه!


 
سر خر رو کج کن یه وری... برو
ساعت ۱٠:۱٠ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٩ خرداد ۱۳٩٦  کلمات کلیدی:

امشب از اون  شباس که  به خودم گفتم گور بابای همه چی.بالاتر از سیاهی مگه  رنگی هست؟


 
فردا سرا من بیا
ساعت ٧:۱٢ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٩ خرداد ۱۳٩٦  کلمات کلیدی:

اینم یه  ترانه  از نامجوئه  که  یه  مدتی جای " بگو بگو " رو  برام  گرفته  بود و متاسفانه ازش خاطره  دارم ..بدبختی اینجاس که  هر وقت  اینو میشنوم یاد اونیکی ترانه  می افتم و بعدترش  خاطرات  قدیم و جدید میان  هی رژه میرن  جلو چشمم  و تا  به خودم بیام میبینم شدم  عین یه  آدم  افسرده ای که تو  عالم  هپروتش  سیر میکنه  و هیچ  خبرش از دو عالم نیست. و  بدبختی ماهی یه  بار سراغش میرم و همون  یه  بار واسه خاکستر شدن کافیه. 

جالبه که  دنیا به آخر نمیرسه... باز روز از نو روزی از نو.و طبق معمول چون کسی نیست به  دادم برسه خودم دست خودمو میگیرم با خودم صحبت  میکنم ... آرومم میکنم  و میگم هی ...چیزی نیست.  اینم میگذره.

دیگه خوب یاد گرفتم این چیزارو . 


 
match point
ساعت ٧:٠۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٩ خرداد ۱۳٩٦  کلمات کلیدی:

( یادم باشه  از اسم  فیلم وودی آلن استفاده  کنم تا  راجع به  یک فلشی بنویسم که  زندگی دو نفر رو به  باد داد . ) 

دو ساعت  بعد اینکه  خط بالا  رو نوشتم : خواستم از تغییر مسیر زندگی آدم و خوش شانسی  اونا  بگم و از  مچ پوینت  و خوش شانسی اون  مرتیکه  چشم  قشنگ  .. خواستم از کسی بگم  که  نمیدونم کیه  ولی یه  روز تو  دل کویر یه  اسپری ور میداره  سر یه دوراهی روی یه  تابلوی مهم  یه  فلش میکشه.. حالا  واسه  خنده  یا  هر چی.. ولی نمیدونه همون  یه  فلش باعث میشه  چار نفر تو دل کویر اسیر شن  و دو نفرشون جون  بدن دوتای دیگه هم  تا  دم مرگ برن و  برگردن.. تا  اینکه  فیلم  هفت ماهگی رو دیدم.. اونجا  یه  تلفن از سر  خریت و لج بازی و حسادت ، باعث مرگ یه  مادر شد و دربدری پدر...

یه  وقتایی آدم از یه  موقعیتی در میره میذاره  پای خوش شانسی ش. یه  وقتایی آدم یه  کاری میکنه زیرآبی میره میذاره  پای زرنگیش.. ولی بدبختی یه  وقت  یه  جا آدم جوری درمیره که  نمیدونه  خوشحال باشه  که  در رفته ؟ الان  پاچه ش گیر میکنه ؟ خوشحال باشه  که  این تموم  شد؟ الان یه  چیز دیگه پیش میاد این  خوشحالی از دماغش درمیاد؟ طبق فلسفه وودی آلن پشت هر خوشبختی یه  بدبختی بزرگ هست . اونقدر زندگی رو واقعی میبینه  که  اصلا بلد نیست امیدواری بده. شاید اونقدر زندگی و زندگی کرده  که  به  نگاه خاص خودش رسیده.. از اون  آدمایی ه  که هر هفته با  تراپیست ش جلسه  میذاره  و سالها هم  میره  پیشش. اصلا  انتظار ندارم آدم  خوشبینی باشه اما سبک فیلمسازیش جوریه  که  هم آدمو سرکیف میاره هم  تو ذوق آدم  میزنه هم یهو یه  جوری واقعیت رو جلو چشت  میاره  که  به  خودت میگی اه اومدیم  فیلم  ببینیما... ولی بدبختی فیلماش مخصوصا این  یکی داستان  خوش شانسی یه  آدم  عوضیه که تو  لحظه ی حساس ورق زندگیش برنگشت. 

از کجا به  کجا  رسیدم. خواستم فقط از تغییر مسیر بگم! ولی مچ پوینت  یه فیلم لعنتی قشنگه از یه  آدمی بلد نیست امیدواری بده... واقعیت  رو رک  رو  راست  میذاره  جلو  چشت حالا  تو خوشت  بیاد.. نیاد.. اون  کارشو خوب بلده . که  تهش بگی عوضی چی ساخت!

موزیک متن هم  کار نامجو بود. چه  شود امشب....


 
آزادی*
ساعت ٩:۳٤ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٩ اردیبهشت ۱۳٩٦  کلمات کلیدی:

آدما  شادن .. آزادن ..مثل پرنده ها تو باد می رقصند، می خندن .. آزادِ آزاد

آدما  خوبن .. محبوبن ، با صلابت و هدف .. دست به دست هم ..میرن همه  تو  یه  صف

آدما ...

.

* ترانه ای از بُمرانی


 
ای شب از رویای تو رنگین شده...
ساعت ۸:٥٤ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢۱ اردیبهشت ۱۳٩٦  کلمات کلیدی:

نگاهت ... کلامت ... حضورت ... لبخندت.. ممد حیات  است  و مفرح  ذات


 
؟
ساعت ٩:۱۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٧ فروردین ۱۳٩٦  کلمات کلیدی:

جان را  چه  خوشی باشد بی صحبت  جانانه؟


 
آوای موسیقی
ساعت ٧:٢٥ ‎ق.ظ روز جمعه ۸ بهمن ۱۳٩٥  کلمات کلیدی:

از کنسرت شهرداد روحانی برمی گردم....از یه شب فوق العاده... از یه  حال عجیب و سرخوشانه....یک  شب رویایی..  با  مرد بزرگ فقط چند قدم فاصله  داشتم.....فقط چند قدم... و محوش بودم.. محو. مگه  چند بار همچین  فرصتی گیر آدم  میاد که  یه  دل سیر کسی رو تماشا  کنه؟ گوشم  روحم  روانم  تمامم  درگیر این  شب رویایی  شده... کاش این ماجرا  به  سر نیاید....


 
← صفحه بعد